Witaj Tomku w Nowym Roku! Otóż tak się składa, że jestem posiadaczem pierwszej generacji VR od Sony i powiem szczerze, że rzecz robiła piorunujące wrażenie kiedy się pojawiła na rynku (zakupiłem trzy miechy po premierze), zwłaszcza jeśli ktoś nie miał wcześniej kontaktu np z Oculusem. Zjawisko, które przestawiało w głowie jakąś wajchę jeśli chodzi o percepcję otoczenia. Zjawisko, które najprościej ubrał w słowa mój znajomy; "po prostu tam jesteś":) Mimo wielu niedoskonałości immersja robiła i myślę, że robi do dziś spore wow! Najlepszym materiałem dla "gości" było kilkuminutowe demko Kitchen, stanowiące swego rodzaju preludium do siódmego Residenta. Mocna rzecz!
Ale to właśnie, mam wrażenie takie wow na chwilę. Dłuższe przebywanie w tych wirtualnych światach stwarzało mi jednak jakiś rodzaj dyskomfortu, nie spowodowany bynajmniej ciężarem konstrukcji, czy ciągnącym się po podłodze kablem, ale bezpośrednim kontaktem z teksturami, faktem niemożliwości odwrócenia wzroku od ekranu (można zamknąć oczy
![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
i niestety wariowaniem błędnika w szybkich scenach.
Doszedłem do przykrego wniosku, że to zabawka "na chwilę" i mimo, że np wspomniany Resident robi robotę w VR bardzo, to nie zdecydowałem się przechodzić tego tytułu na goglach. Nie wiem czy mój organizm byłby w stanie przyjąć dostateczne ilości Aviomarinu abym przetrwał takiego questa.
W związku z tym, mimo iż mniej więcej od roku mam pod TV PS5, to do tej pory nie zamówiłem darmowej przejściówki aby móc podłączać PS VR do piątasa.
To bardziej taka moja refleksja na temat poprzedniej generacji, co do nowych gogli, to ciekaw jestem bardzo na ile ta technologia poszła do przodu i czym jest w stanie mnie jeszcze zaskoczyć. Jak mawiają: pożyjemy - zobaczymy.
![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)